به نام خدا

سلام،

بحث کلاس در مورد انواع شبکه‌های صف‌بندی (Queueing Networks) بود. استاد پس از معرفی مدلی که در آن اشتراک يک صف برای چندين سرويس دهنده (server) وجود دارد، گفت:

"I remember mid 70s when from multiple queues, banks went to single queues. They realized it does not make sense to have several queues."

من خودم نیستم
و این آزارم میده

به نام خدا

سلام،

سر ناهار بود. جان از نَن در مورد چين سئوال می‌کرد. بحث به اقتصاد رسيد و صادرات و اين‌که شاخص توليد خالص ملی چين در اين شرايط بد اقتصاد جهانی کاهش نداشته و بلکه افزايش يافته. نَن گفت اما مهم اينه که چين هنوز کشوری در حال توسعه است و زيرساخت‌های لازم رو نداره و بنابراين نمی‌شه اين رقم رو با کشورهای توسعه يافته مقايسه کرد. مقدار زيادی از سودهای توليدات بايد خرج ايجاد زيرساخت‌ها بشه.

من از اقتصاد خيلی سرم نمی‌شه. اما ياد جملاتی از کتاب ادبيات افتادم: ايران سرزمين نهرهای جاری است ايران سرزمين معادن و ...، ياد نوجوانی که هسته‌ی ويندوز رو فارسی کرد، ياد استقبال از تيم روبوکاپ که مقاله‌اش اول شده بود و ياد خيلی چيزهای ديگه ...

سُريدم

يکی ميگه لاست نگاه ميکنم. کسی که فريندز نديده باشه هم که ظاهراً وجود نداره.

چند وقت پيش، سی‌دی‌های مدرسه موشها را خريدم، پنج تا سی‌دی. شهر موشها را نميگم ها! مدرسه موشها.

تا امروز، يک سيزن را ديدم. آخر سيزن اول کاراکتر نارنجی وارد شد. کپل که سربه‌سر نارنجی ميگذاره، شيطنت نهفته کودک درون آدم قلقلکش پيدا ميکنه.

--

در حدود سمت چپ قفسه سينه ناحيه‌ای وجود دارد که ميگويند قلب آنجاست. هر چند تقريباً مطمئنم که در آن حوالی قفسه سينه‌ام چنين موجودی وجود ندارد، اما اون دور و بر، درد ميکند بد جور. به قول قديمی‌ها، آش نخورده و دهن سوخته.

--

شيطنت نهفته کودک درون هم تسلی اين درد نميشه، لامصّب...

تکذيب ميکنم آقا. عاشق خودتی و جد و آبادت...

در روزمرگی عجیبی هستیم. غرور و سرخوشی خیلی وقتها از یادمان می برد که از کجا آمده ایم و به کجا می رویم. گاهی اوقات لازم می شود که  آنقدر با شدت به زمین بخوریم که تمام غرور و تکبرمان نیست و نابود بشود. هر چقدر فکر می کردیم که توانا هستیم و انجام خیلی از کارها در توان ماست، تازه می فهمیم که پوچیم. لحظاتی هستند که در آن هیچ کسی نیست که یاور باشد، یا هیچ کسی نیست که «بتواند» یاور باشد. تنها کورسوی امید همان کسی است که کمتر وارد محاسباتمان می شد. تنها آن وقت هست که قلباْ درک می کنیم که هر چه هست و نیست از جای دیگر است، از کس دیگر است.

یا من تحل به عقد المکاره...

شب بیست و هفتم ماه صفر 1430 قمری. شب شهادت پیامبر اکرم و امام حسن مجتبی علیه السلام

برای اولین بار راهی میشی به سمت "مرکز اسلامی انگلیس" که با دیدن آدمهای بیرون و کسانی که وارد میشن و بیرون میان و حرفهایی که میزنن و ... از کلمه اسلامی همون مفهوم "دانشگاه آزاد اسلامی" برات تداعی میشه

سخنران داره صحبت میکنه و بعد از چندتا مثال در کمتر از 10 دقیقه باعث میشه که بیام بیرون و چند دقیقه ای هم از بیرون گوش کنم. اما با دیدن اطراف و ... تصمیم میگیرم که برم و قدم بزنم و بعد از این دو هفته حضورم اولین بار در تاریکی شب توی پیاده روهای شهری که مجلسش چه نقشه ها برای ما نکشیده. قدم زدنی تنها، به همراه صدای نوحه باصم که روی موبایل داشتم و صداش رو بلند کرده بودم. نیم ساعتی میرم و بر میگردم و میبینم نوحه خونی و سینه زنی هم شروع شده.

و من، کسیکه سالهاست دائم در سرم میگرده که امام حسن ع چقدر مظلومه که حتی در انتخاب کردن اسمش برای فرزندانشون هم شیعه ها رغبت خاصی ندارن، میبینم حتی در این سینه زنی اشاره ای نمیشه به این امام، به کسی که مقدمه راه امام حسین ع هست و ...

و داغی بیش از همیشه روی دلم میمونه و در تاریکی آلوده اینجا بر میگردیم خونه

شهادت امام حسن علیه السلام و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله رو به همه تسلیت میگم. انشاء الله از دعای فراموشمون نمیکنید

سلام،

استاد س. خطاب به من و حسين: "شما خودتون رو دست کم می‌گيريد فکر می‌کنيد کارتون کم ارزشه. فکر نکنيد کم‌تر از کسانی هستيد که اون ور دنيا ريسرچ می‌کنند." اون موقع حرفشون رو نفهميدم. فکر می‌کردم يک جور اميد دادن الکی و لفاظی هست. الان که اينجام می‌بينم که واقعا راست می‌گفتند. اين‌جا خرفت‌ترين آدم‌ها رو می‌بينی که با اميد و کوشش و ادامه دادن مستمر کاری که می‌کنند به نتيجه می‌رسند. نکته هوش و توانايی نيست، بلکه اميد و پشتکار آن‌هاست که آن‌ها را پيش می‌برد. وقتی سيستم درست اضافه می‌شود بهترين نتيجه را می‌گيرند.

چند وقتی است که از افرادی نامه‌هايی دريافت کرده‌ام که دليل اصلی نوشتن اين مطلب شد. نامه‌هايی که در پس آن‌ها الگوی مشابه نااميدی ديده می‌شود. بعضی از اين نامه‌ها به سخره گرفتن دستاوردهايی که در کشور داشته‌ايم می‌پردازند، برخی به ترويج اين‌که نبايد در انتخابات شرکت کرد و برخی ... جالب اين است که از همين افراد نامه‌هايی دريافت می‌کنم که ايرانيان باستان چنين بودند وچنان.

پرستش گذشته‌ی پرشکوه، به سخره گرفتن دستاوردهای کنونی و بستن پنجره‌ی اميد به آينده، می‌شود نسخه‌ای که به سرنگونی يک فرد، کشور و تمدن منتهی می‌شود. و بسيار روشن است که از چنين نسخه‌ای چه کسی سود می‌برد. می‌دانم اگر افرادی نبودند که چنين نسخه‌ای را پاره کنند به دانشگاه تهران، يونيوقسيتی دو تهران (به فرانسوی بخوانيد) می‌گفتيم؛ اگر کسی نبود که سی سال رنج بکشد احتمالا به زبان ديگری صحبت می‌کرديم و ... هرفردی که در تاريخ کاری کرده اين نسخه را زير پا گذاشته. رنج می‌برم وقتی می‌بينم مردم کشورم پيش طبيبی می‌روند که اين نسخه را برايشان می‌پيچد. شايد هم در طب خانگی به آن می‌رسند.

يکی از نامه‌هايی که بيش از همه آزارم داد نامه‌ای بود که ماهواره‌ی اميد را به تمسخر گرفته بود. صد البته اين نامه با سياست هم مخلوط بود. من نديده‌ام که اين غربی‌ها دستاوردی را که داشته‌اند به سخره بگيرند. در اين‌جا غرور ملی خيلی مهم است. هرکسی که آن را خدشه دار کند طرد می‌شود. وقتی سازمان فضايی‌شان کاری می‌کند همه خوشحال می‌شوند. در زمان رئيس جمهوری هرکه باشد: کندی، نيکسون، بوش، اوباما و ... فرقی نمی‌کند. اين دو مساله را از هم جدا می‌کنند. مسخره کردن دستاوردها به بهانه‌ی سياست برای من خنده‌دار نيست، تلخ است. می‌بينم که چگونه به بهانه‌ی يکی، ديگری پايمال می‌شود و ناخودآگاه خودباوری زير سئوال می‌رود.

من نمی‌گويم که همه‌ی مسائل خوب است و شرايط گل و بلبل. اما می‌دانم نابود کردن آن ناچيزی که مانده است و به دست می‌آيد دردی را دوا نمی‌کند. بايد به حداقل چيزی که داريم افتخار کنيم و روزنه‌های اميد را باز نگهداريم.

اميد چيز خوبی است، شايد بهترين چيزهاست و از دست دادن آن طاعون روح‌هاست.

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود         وين راز سر به مهر به عالم سمر شود

گويند سنگ لعل شود در مقام صبر            آري شود وليک به خون جگر شود

خواهم شدن به ميکده گريان و دادخواه       کز دست غم خلاص من آن جا مگر شود

از هر کرانه تير دعا کرده​ام روان                  باشد کز آن ميانه يکي کارگر شود

در را که باز می کنم، کسی منتظرم نيست...

جالباسی کـُتم را می‌گيرد، ديوار به من لبخند می‌زند، خانه در تنهاييم شريک می‌شود، کاناپه در آغوشم می‌گيرد، و من مهمان تلويزيون می‌شوم و يک دل سير نگاهش می‌کنم، و او برايم حرف می‌زند...
اين‌ها، جای تو را گرفته‌اند...

نشسته ای و صحبت میکنند. ابتدا حرف از سهمیه بندی بنزین میشود و شرایط و خرید لیزینگ خودرو و قسط و ...

خب، بد و بیراه به دولت و مجلس و غیره که در این موارد طبیعی به نظر میاد، شرح ما وقع نمیخواهد. اما توضیح میده از کارش. البته شغل دوم.

یه پژو آردی مدل 85 رو از ایران خودرو با شرایط لیزینگ میخری. قیمت اولیه 6.7 میلیون بوده، اما چون سود 17 درصد داشته برای تو 10.4 آب میخوره و با خرجهایی که برای از بین بردن آثار آردی بودن میکنی میکنه به عبارتی 11 چوق. عصره، بعد از شغل اول میرن (یا بهتره بگم میرفتن) یه آژانس حوالی پاسداران. در ابتدای کار 800 لیتر بنزین در کارت مبارک قرار داشته، صاحب آژانس میگه اگه شماره از سازمان بگیرم هر ماه 600 تا میاد تو کارتت. پس به کوب کار میکنه. اما چی کار؟

زنگ میزنه، میگه بیا، میری میگه این کارتون رو ببر فلان جا، کی میرسی؟ مپرسه چی هست توش؟ میگه تو ببر، کی میرسی؟ با اصرار که چی هست؟ باز میکنه و بله، مشروب. پس هزینه چندین برابر میشه، "چون خطر حمل زیاده" چرا؟ چون یه جایی در زعفرانیه منتظر این آب شنگولی ها هستن به جهت احتمالا آمپول زدن! و الی ماشاء الله

اینکه مشکلات میخوره به زندگی من، به سهمیه بندی بنزین مربوط میشه یا ربا در خریدهای لیزینگ، حمل مشروب که مال حرام به یقین هست و ...؟

میگن وقتی مشکلی بهتون خورد، نماز استغفار بخونید چون ممکنه گناهان کوچکی کرده باشید که بدون استغفار مونده باشن و زیاد شده باشن، یا مثلا به خدا بگید من از تمما کسایی که به نظرم به من بدی کردم میگذرم، تو هم از من بگذر و مشکلم رو حل کن و ...

قضاوت با خودتون

و ما را چه شد؟ قیلوله ی نیمروز کجایمان برده است؟ نه از گذشته درس گرفتیم و نه بر آینده طرح زدیم. آرزوهایمان چرتی بر چشمان آورده است که پریدن در حوض خانه مادر بزرگ هم دیگر بیدارمان نمیکند. آفتاب روز از خواب بیدارمان میکند و دعای سحر آزارمان میدهد.

بر خود غافلیم، همانطور که بر اعمالمان. نه طرحی داریم برای برگشت و نه برنامه ای هرچند بلند مدت برای آخرت. نه گناهی کنار میزنیم و نه حسنه ای پیش میکشیم. غرغر شکم را ترجیح میدهیم بر نماز اول وقت و چَه چَه استاد را بر ندای حی علی الصلاة منادی. کتاب فلانک را آنقدر ورق میزنیم تا جواب کاهش هزینه ی متد فلان را بیابیم ولی چشم میبندیم بر أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ.

شعبان را با شربت نیمه‏اش شناختیم و رمضان را با جوشن قدرش. خدا را شکر که این را شناختیم. اما بس است؟ حق است علی در شعبان ندا دهد اِلهی اِن اَخَذتَنی بِجُرمی اَخَذتُکَ بِعَفوِک و ما افسوس بخوریم بر دیگران در حالیکه چرک نفسمان زخم دل را آنچنان احاطه کرده که هیچ طبیبی جز خدایمان درمانش نداند؟ چه میشود ما را که علی ندا دهد اِلهی لا تَقطَع مِنکَ رَجائی و ما بر خدا تند شویم که چرا آن که خواستم نشد؟

ای کاش نابینای ظاهر بودیم و اینچنان بر ذلت خود چشم نمیبستیم.  برای قهقه و ملودی و هوای گریه استادک ساعتها وقت اگر گذاشتیم ای کاش به الله اکبر فرشته ها نیز لبیکی میگفتیم و صورتی خیس میکردیم و الله اکبری میگفتیم. نمازمان رها شدن از فنر نبود و کلاممان نیش بر دیگران نمیشد. تفریحمان بر جایش بود و عبادتمان با برنامه تر.

میدانم، هم نماز میخوانیم و هم روزه میگیریم. صدقه میدهیم و بر مصیبت حسین اشک میریزیم. همه را میدانم. اما حق بندگی "فقط" همین است؟ خدایی که از خلوت ما از خودمان بیشتر آگاه است پرده کنار نمیزند، اما ما را چه شد که فقط (که خدا کند حداقل همین باشد) وقت بلا العفو گو میشویم؟

نمیتوانم بگویم میشنوم ندای رمضان را وقتی گشوهایم پر است از خنده ی شیطان. اما یک چیز را میدانم. خدایی که پرده از من کنار نزد همانی است که یوسف از عشقش چشم بر زلیخا بست و علی سَریعَ الرِضا خواندش. به ندا و توبه و برگشتی میپذیرد و به اشکی نوازشت میکند. کودکی کارمان شده، اما پدری صفت خدایمان است. دل بریدن آرزوی شیطان است و دل بستن به مغفرتش مسبب خشم او.

میخواهم یکبار شده قبل از قدر (اگر عمری باقی باشد) پرونده ام را باز کنم و حساب و کتابی کنم. این بار دوست ندارم به وسوسه ی شیطان به امید قدر چشم بر بندم و کتاب همچنان بسته نگاه دارم و بگویم العفو برای بعد. دیگر دوست ندارم سجده نماز مغرب را در چرت نمیه شب تمام کنم و قنوت صبحم را با خمیازه و درخشش آفتاب همراه کنم. میخواهم عهدی ببندم.

خدایا آنقدر تهی هستم و دون که از سخن عاجزم مگر آنکه کلام بهترین بنده ات را به سویت روانه سازم که گفت اِن دَنا اَجَلی و لَم یُدنِنی مَنکَ عَمَلی فَقَد جَعَلتَ الاِقرارَ بّالذَنبِ اِلَیکَ وَسیلَتی (اگر اجلم نزدیک شد و اعمالم مرا به تو نزدیک نساخت من نیز اقرار به گناهانم را وسیله قرار میدهم)