به نام خدا

سلام،

حدود يک ماه پيش يک سبد برای دوچرخه‌ام خريده بودم که دفعه‌ی سومی که ازش استفاده می‌کردم پايه‌اش شکست. حدود يک ماه بعد از خريد داشتم از دم فروشگاه رد می‌شدم، رفتم بهشون نشونش دادم و گفتم اين خيلی زود خراب شد. سبد رو پس گرفتند و ازم عذرخواهی کردند. گفتند تا نود روز اگر مشکلی در محصول پيش بياد يعنی محصول درست نبوده و ما پسش می‌گيريم!

بعضی محصولات خوراکی اينجا به اين ترتيب هستند که اگر دفعه‌ی اولی که می‌خريشون خوشت نياد يک نامه به شرکت سازنده می‌فرستی و شماره سريال و نام خودت رو ذکر می‌کنی و بعد از يک هفته چکی به اندازه‌ی ارزش اون محصول مياد دم در خونه‌ات.

عملا سيستم رقابتی به حدی شديده که کسی نمی‌تونه محصول خراب به مردم بندازه.

در بازه خونه ی ما
همیشه سبزه زاره
دشتاش پز از بوی گل
اینجا همش بهاره
دل وقتی مهربونه شادی میاد میمونه
خوشبختی از رو دیوار سر میکشه تو خونه

در بازه خونه ی ما
همیشه سبزه زاره
دشتاش پز از بوی گل
اینجا همش بهاره
دل وقتی مهربونه  شادی میاد میمونه
خوشبختی از رو دیوار سر میکشه تو خونه

در بازه خونه ی ما
همیشه سبزه زاره
دشتاش پز از بوی گل
اینجا همش بهاره
دل وقتی مهربونه شادی میاد میمونه
خوشبختی از رو دیوار سر میکشه تو خونه

خونه ی مادربزرگه هزار تا قصه داره
خونه ی مادربزرگه شادی و غصه داره
خونه ی مادربزرگه حرفای تازه داره
خونه ی مادربزرگه گیاه و سبزه داره

در بازه خونه ی ما
همیشه سبزه زاره
دشتاش پز از بوی گل
اینجا همش بهاره
دل وقتی مهربونه شادی میاد میمونه
خوشبختی از رو دیوار سر میکشه تو خونه

خونه ی مادربزرگه هزار تا قصه داره
خونه ی مادربزرگه شادی و غصه داره
خونه ی مادربزرگه حرفای تازه داره
خونه ی مادربزرگه گیاه و سبزه داره

وَإِنْ تُطِعْ أَكْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ۚ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ

و اگر پیروی از اکثر مردم روی زمین کنی تو را از راه خدا گمراه خواهند کرد، که اینان جز از پی گمان (و هوا و هوس) نمی‌روند و جز اندیشه باطل و دروغ چیزی در دست ندارند.(ترجمه‌ی آقای الهی قمشه‌ای)

اگر از بیشتر کسانی که در روی زمین هستند اطاعت کنی، تو را از راه خدا گمراه می کنند؛ (زیرا) آنها تنها از گمان پیروی می‌نمایند، و تخمین و حدس (واهی) می‌زنند.(ترجمه‌ی آقای مکارم شیرازی)

سوره‌ی مبارکه‌ی انعام - آیه‌ی ۱۱۶

اگر بخواهيم کمی هم پا توی کفش اونر فرزانه بکنيم:

در درس خواندن محکم و جدی بود، درسها را با ولع و اشتیاق می خواند و با نمرات بالا پاس می کرد. همیشه اولین کسی که پروژه های مبانی را تمام می کرد خودش بود. کارهای درسی را همیشه کامل انجام می داد، و گرفتن نمره ی کامل پروژه از عادتهایش بود.

از همان روزهای اول با هم دوست شدیم. یک بار مرا با خودش به دبیرستانشان برد، و مرا به مدیر و دوستانش معرفی کرد. هفت سال قبل بود. کلی با هم نزدیک شده بودیم. به دلم نشسته بود. باید رفیق صمیمی می شدیم. همه جا با هم بودیم، مسافرت ها با هم بودیم، سنگ صبور هم بودیم، به درددل های هم گوش می دادیم. خوب یادم می آید، وقتی که پروژه ی یکی از درسها را با یکی غیر از من انجام داد؛ خیلی ناراحت شدم. گویا با انجام دادن پروژه با او خو گرفته بودم.

الان هر دو سه هفته یک بار ایمیلی بین ما ردوبدل می شود. سالها قبل امضای پایین ایمیلش آیه ی قرآن بود. الان اسم یک دانشگاه را نوشته است، که می گویند در آنسوی آتلانتیک است. خیلی دورتر از من. خیلی دورتر از ایران. شاید یکی دو روز طول بکشد که بشود به آنجا رفت.

روز عروسی اش بود. پدرش از من پرسید که چرا فقط می خواهد به آن کشور برود، مگر دیگر کشورهای دنیا دانشگاه خوب ندارند. خندیدم، گفتم پسر خودتان است، خودتان بهتر از من او را می شناسید. تصمیمش راسخ است و مو لای درزش نمی رود. همانجا می رود که تصمیمش شده، ولا یستطیع تغیر العادات.

هر از چند گاهی دلم برایش تنگ می شود. الان هر کدام در گوشه ای از دنیا هستیم. از خودم می پرسم دفعه ی بعد که ببینمش چه وضعیتی داریم، و چند سال گذشته است.

بعضی تغييرات آن‌قدر سريع رخ می‌دهند که آدم نمی‌فهمد که کِی اتفاق افتاده‌اند. و تا مدتی باورش نمی‌شود. مثل از دست دادن يک عزيز، يا (گاهی) ازدواج.

و بعضی تغييرات آن‌قدر کند اتفاق می‌افتند که آدم اين قدر تغيير را باور نمی‌کند. مثل گذر عمر.

و بعضی تغييرها آن‌قدر مهم هستند که آدم جلويشان مقاومت می‌کند، چون باور نمی‌کند که می‌تواند چنين تغييری را تحمل کند. مثل تغيير در عقايد و بايدها و نبايدها.

و بعضی تغييرات آن قدر بديهی هستند، که آدم حوصله فکر کردن به آنها را ندارد. مثل مرگ.

و بعضی اوقات آدم آن‌قدر سرش به چيزی گرم است که اصلاً متوجه تغييرات نمی‌شود. مثل زندگی.

و آدم هر روز تغييرات را می‌بيند و تجربه می‌کند، ولی هنوز دچار روزمرگی است... تا اين که سرش محکم به يک چيزی بخورد. و به خودش بيايد. اگر شانس بياورد، هنوز زنده‌ست...

وَلَا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَٰلِكَ غَدًا

و هرگز در مورد کاری نگو: «من فردا آن را انجام می‌دهم»...

إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ ۚ وَاذْكُرْ رَبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَىٰ أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هَٰذَا رَشَدًا

مگر اینکه خدا بخواهد! و هرگاه فراموش کردی، (جبران کن) و پروردگارت را به خاطر بیاور؛ و بگو: «امیدوارم که پروردگارم مرا به راهی روشنتر از این هدایت کند!»

انشاء الله فراموش نشود!

آیات ۲۳ و ۲۴ از سوره‌ی مبارکه‌ی کهف - ترجمه‌ی آقای مکارم شیرازی