يا الهی و ربّی من لی غيرک     يا عليماً بضرّی من لی غيرک

يا من عليه معوّلی يا مولای      استجب لی دعائی من لی غيرک

(تابستان 87)

میکل آنژ : چه غصه هایی به خاطر اتفاقات بدی که هرگز در زندگیم پیش نیامد خوردم...

استادم مرجان خانوم اصطلاحی دارن که بارها تو کله ی من فرو کردن :‌Do not judge people soon
شاید صد بار، شاید هزار بار اینو به من گفته باشن.
همیشه وقتی اینو می گفتن که از کسی ناراحت بودم، ازش بد می گفتم. م.س. در می آمد که: زود قضاوت نکن، شاید این طوری نباشه. بیشتر تحقیق کن. شاید این طور باشه. شاید اون طور باشه. شاید تو بد فهمیدی. شاید اون مقصر نبوده. شاید...

به نقل از خاطرات حجی کلا در فرنگ. دفتر هشتم

چند روز پيش يه فيلمی ديدم به نام «باکت ليست» که فيلم قشنگی بود. درباره دو تا آدم بود که يک ليستی تهيه کردند از کارهايی که ميخواهند قبل از مرگ انجام بدهند. به اين ليست ميگفتند «باکت ليست».
داشتم فکر ميکردم آيتمهای باکت ليست من چه چيزاييه؟ واقعاً چه کارهايی هست که ميخواهم قبل از مردن انجامشون بدم؟ آرزوهای من چه چيزهايی هستند؟‌ اين آرزوها چقدر بزرگ، واقعی يا باارزش هستند؟
شما چطور؟ باکت ليست داريد؟ اگه قرار باشه يه باکت ليست داشته‌باشيد توش چيا مينويسيد؟ (اگه خواستيد بعضی آيتمهای باکت ليستتون رو کامنت بزارين)

سر کلاس «تام» استاد راهنمایم بودیم.
قیافه ی تام مثل همه ی صبح ها بود، چشمهای پف کرده و موهای به هم ریخته. وارد کلاس شد، و هنوز کلاس را شروع نکرده بود که یک رومانیایی جوگیر دستش را بلند کرد.
تام با بی حوصلگی نگاهی به او کرد و از او خواست صحبت کند.
پسر که گویا کشف بزرگی کرده بود پای تخته آمد و با افتخاری گفت که از مقاله ای که تام برای خواندن داده ایراد پیدا کرده است.
گچ را گرفت و مقداری فرمول نوشت و گفت که اندیس فلان سیگما در فرمول بهمان خراب است.
در اینجا بود که تام درس مهمی به همه داد. بلند شد، با صدایی رو به عصبانیت گفت که پسر جان! ما که با این مقاله «ازدواج» نکرده ایم که همه ی جزییات آنرا بی کم و کیف بپذیریم!! مقاله یک ادعایی کرده است، یک ایده ی جدید برای حل مساله ارایه کرده است. اگر درست است ایده را بگیر و به شکل درست به کار ببر. اگر ایده درست نیست، مقاله را می اندازیم کنار.
پسر دست از پا درازتر، سر جایش نشست.

سه شنبه عصر، هنگامی که در سجده ی رکعت چهارم نماز عصر بودم، ناخودآگاه احساس کردم که توان بلند شدن ندارم.
باورم نمی شد، که این آخرین سجده ام با زبان روزه باشد.
شاید احساسی در من ریشه دوانده بود که اگر روزه داری تمام شود تحملم بیشتر می شود، راحت تر با مسایل و دشواریهای اطرافم کنار خواهم آمد.
اما آن روز، احساس نیاز شدیدی به رمضان می کردم. احساس می کردم که هنوز نیاز دارم مهمان باشم، هنوز می خواهم سر سفره ی کریمی باشم که می گوید در این ماه میزبان همه است، چه خوب و چه بد.
بلند شدن از سجده ی آخر خیلی مشکل بود.
اما مثل خیلی چیزهای دیگر، آن هم تمام شد.
رمضان امسال هم تمام شد، با کوله باری از خاطرات برای من.

بسم الله الرحمن الرحيم

واذا مس الانسان الضر دعانا لجنبه او قاعدا او قآئما فلما کشفنا عنه ضره مر کان لم یدعنا الی ضر مسه کذلک زین للمسرفین ما کانوا یعملون﴿سوره يونس آيه 12﴾
هنگامي كه به انسان زيان و ناراحتي رسد، ما را در حالي كه به پهلو خوابيده، يا نشسته ، يا ايستاده است، مي خواند اما هنگامی كه ناراحتي را از او برطرف ساختيم ، چنان مي رود كه گويي هرگز ما را براي حل مشكلي كه به او رسيده بود نخوانده است. اين گونه براى اسراف‌كاران آن‌چه انجام مى‏دادند زينت داده شده است.


واذا مسکم الضر فی البحر ضل من تدعون الا ایاه فلما نجاکم الی البر اعرضتم وکان الانسان کفورا ﴿سوره إسراء آيه 67﴾
و چون در دريا به شما صدمه‏اى برسد هر كه را جز او مى‏خوانيد ناپديد [و فراموش] مى‏گردد و چون [خدا] شما را به سوى خشكى رهانيد روی‌گردان مى‏شويد و انسان همواره ناسپاس است.


اگر دوست داشتيد يک سری هم به اينجا بزنيد. کلی آيه توی اين حال و هوا رو جمع کرده يک جا.

چون موج زد و کشتی راحت بشکست           بيتاب شدی و سوی رب بردی دست
چون رستی از آن مهلکه از يادت رفت            دستی که گرفت دست و دستی که گسست

اينها رو نوشتم که لااقل يک بار خودم بخونم.
التماس دعا

حوالی ظهر بود، یا شاید هم بعد از ظهر.
داخل دفتر نشسته بودم و مشغول فکر کردن به برخی مسایل اطراف بودم. حواسم روی درس جمع نمی شد.
حوصله ام سر رفت، مطابق عادت به وب گردی روی آوردم. به سایت praytime سری زدم، تا ساعت اذان بعدی دستم بیاید.
وای من، هنگامه ی اذان ظهر بود. صوت اذان موذن زاده در گوشم پیچید، که این سایت هنگام اذان خودبخود اذان پخش می کند. عجب قدرت نفوذی دارد صدای موذن زاده. الهی نور به قبرش ببارد. این صدا تا عمق جان آدمی رسوخ می کند و چهارستون بدن را می لرزاند.
مدتی بود که اذانش را نشنیده بودم.
وقتی ایران هستی، اینقدر دچار روزمرگی هستی که بارها با اینکه صدای اذان در حال پخش است آنرا نمی شنوی.
چه نوای دلنوازی.

گويند که چون خزانه انوشيروان عادل را گشودند، در آن لوحی ديدند که در آن ۵ خط نوشته بود:
۱ هرکس برادر ندارد، پشت ندارد.
۲.هرکس مال ندارد، آبرو ندارد.
۳.هرکس زن ندارد، اميد ندارد.
۴.هرکس فرزند ندارد، ثمر ندارد.
۵.هرکس اين ۴ تا را ندارد، هيچ غم ندارد.

(با کمی تصرف)

هر وقت که از کنار دانشگاه رد می شوم، نگاهم به آن دو نفر می افتد. به دور از هیاهو و اتفاقات اطراف خود، همیشه در حال عشقبازی و نظربازی اند. در کنار هم می دوند، بلند بلند فریاد می زنند و ...
اسب نر، قهوه ای است و هیکل درشتی دارد. مادیان هیکل نحیف و ظریف تری دارد، و به دلیل سردی هوا، لباس بر او پوشیده اند. از بد روزگار زمین این دو را در کنار هم گذاشته اند، و بین آنها حصاری است که نمی گذارد که به یکدیگر برسند. اما، همیشه در آرزوی رسیدن به هم عشق بازی می کنند. اسب نر سرش را از بالای حصار وارد زمین مادیان می کند، و مادیان با مالیدن سرش به پوزه ی اسب نر خودشیرینی می کند.
بارها دیده ام که سبک بال و امیدوار، در راستای حصار جداساز می دوند، و هر گاه که به انتهای حصار می رسند، ناامید از نرسیدن به یکدیگر، راه خود را کج می کنند. در روز بارها این کار را می کنند، ولی هربار از نومید از وصال از هم دور می مانند. دور ماندنشان خیلی دردآور است.
شاید شبی، آچار به دست، وارد محل نگهداریشان شدم و حصار را شکستم.